Alper Tunga ELBASI

Hızlı – hızlı atmaktan öte olmuş ,

hüngür – hüngür ağlamaklı kalbin kendi.

Yaralar içinde kıvrım – kıvrım -  tıkanan gözenekleri soluksuz bırakmış onu.

Sağı solu çevrilmiş, engellenmiş gidişi,

prangalar vurulmuşsa da kalbime ,

kilitlenen yüreğime değil ,

sebebi duygularıma.

Gün ağarmışsa da yürekte,

neler olduguna dair söylemleri olanlara karşılıksa olması gerekenler,

bırakın hiç müdahale etmeyin olması gereken olsun.

 Bırakın :

Gün ağarsın.

Işıktan mı korkarsınız ?

Karanlığı kaymetmekten mi ? 

Hava kararmış ,

çat ayazı ayazdan da buz kesilmiş ,

dudaklar çatlamış ,

netlikten kaçmasa da yıldızlar,

seçememiş gözler.

Hadi be , bu da ne ? diyecek kadar ,

kendini kaybetmiş hisler,

bulması gerekliydi kaybolan duygularını.

Sana sesleniyorum.

Yanıma gel.

Duygularına kar tanesi olarak yağmak istiyorum.

 Seni ısıtan ben olmalıyım.

Çat ayazı olsa da sokaklar, geliver.

Bir köşe de sen ve ben oturup,

sisli puslu gören gözlerle, dans eden yıldızları,

gökçen yürekli ayın parlaklığını duygularımızda hissetmeliyiz.

Nafile biliyorum.

Gelmeyeceksin.

Alaca karanlık olsa da sokak,

sen varmışcasına yanımda,

dans eden yıldızları seyredecek,

bir de ney sesi çıkarıyormuşcasına baykuşun isyanını dinleyeceğim.

Istırap çeken yüreğimin,

kederler içerisinde kıvranan kalbimin,

iniltisini hissetmen adına göge seslenecek;

belki de sonsuzluğa gem vurmak olsa da niyet,

sen gelinceye dek bekleyeceğim.

Ufukta tükenen umutlar son olsa da, yılgınlığa inat tek vuruş; hedefin kendi olacak…